Językowe rewolucje

Radca Minister trochę nieobecny bo przymuszony do nauki języków obcych! Nawet takie wygi jak Radca Minister od tego nie uciekną, choć akurat w moim przypadku uczę się trzeciego – na wszelki wypadek. Niby to dobrze, bo dyplomata języki musi znać, ale akurat tu dobrze wiemy że to tylko wymówka do pozbycia się się paru kolegów. Bo nie towarzyszy!
Jeżeli nie spełniasz wymogu drugiego języka, można cię legalnie ze służby wyrzucić – i chodzi tu o znane nazwiska!
Zasady są proste – kto ma zdać egzamin – zdaje, a kto ma oblać – nie zna pytań testu które są trudne. Szkoda, bo jeszcze kilka lat temu zdanie egzaminu językowego MSZ było obiektywną gwarancją że język znamy. Dotychczas nas straszyli, ale od poniedziałku ruszyła lawina, na początek kamyczki w departamencie konsularnym. Bojaźliwy, ale poczciwy weteran WK w Waszyngtonie, doświadczony konsularnik poszedł na pierwszy ogień, a w kolejce jest kolejnych 70 osób. W mniejszym stopniu boją się absolwenci MGIMO, którym w tajemniczy sposób warunkowo zezwolono na pozostanie w służbie mimo braku drugiego języka w gębie. Taki dajmy na to Piotr Erenfeicht – człowiek lubiany, choć złośliwy i bez pojęcia o konsularce zamiast wypowiedzenia dostaje propozycję wyjazdu na generalnego do Edmonton, konsulatu przenoszonego z Vancouver ze względu na znajomości Radka w KGHM (będą tam kopać miedź). Tak przy azji Kanady – Boguś Winid szykuje się tam na ambasadora i szuka sobie zaufanych konsulów do tego kraju.
Wracając jeszcze do Edmonton – zapeziałej dziury w kanadyjskiej zimnicy, gdzie klimat gorszy chyba tylko w Rejkjaviku, skąd z problemem alkoholowym wróciła na emeryturę konsul Danuta Szostak, znana głównie ze swojej małostkowej złośliwości i donoszenia na polonię w Oslo. Zresztą placówka na Islandii to kolejna porzucona kochanka Radka, na rzecz wspomnianego Edmonton właśnie i Doniecka, gdzie mamy już znaleziony lokal na konsulat.
Przegiął tylko Ryszard Ostaś, który przykładnie wyleci choć z innego powodu – skłamał w oświadczeniu że nie był kapusiem, choć był. Zresztą menda to wyjątkowa, i choć jako dyplomata ludzi po wyglądzie nie oceniam – wystarczy
spojrzeć na nieszczery wzrok tego małego człowieczka i wszystko jasne.
Skoro jesteśmy już przy departamencie konsularnym skąd zaczęła się Rewolucja Styczniowa. Szefowie zmieniają się jak rękawiczki, chwilowo Marek Ciesielczuk, też po MGIMO. Jego zastępca Jarosław Łasiński dalej w obłokach, myli stolice, języki itp. Złośliwi mówią że się zakochał, jeszcze bardziej złośliwi dodają, że to niemożliwe. Ci jeszcze bardziej złośliwi to głównie czekający na placówkę jak na zbawienie, którzy nie mają na Szucha za dużo do roboty. Według moich kolegów jest po prostu złym człowiekiem, karierowiczem bez wdzięku, który pod koniec komuny zapisał się do PZPR tylko po to by mieć pracę w resorcie – może to błąd młodości ale warto o nim przypomnieć.
Poza tym w skrócie z odcinku konsularno/polonijnego: “konkurs” na konsula generalnego w Sydney ustawiony dla energicznej skądinąd naszej koleżanki w średnim wieku, obecnie vicedyrektorki Depratmentu Polonii (Regina Jurkowska rozłożyła na razie Biuletyn Polonijny który przestał się ukazywać). Szukamy generalnego do San Francisco… albo jednak do Los Angeles, bo zakręcona Joasia Frybes sama odkręca pomysł przeprowadzki. Mąż Pauliny Kapuścińskiej z Chicago okazał się być TW, który w głębokim PRLu był… konsulem w NRF.
Towarzyszu Radosławie – dlaczego promujesz takie osoby? Skoro nie masz jaj żeby zwolnić tych z nas którzy byli agentami, czemu nie przesuniesz ich na mniej eksponowane stanowiska, albo przynajmniej nie na te związane z Polonią? A jeśli to za wiele, to chociaż szanuj ludzi…

Bez dziadowania w Nowym Roku

W MSZ-owskm stylu, czyli po południu w ostatni piątek przed wigilią Bożego Narodzenia, dyrektor Biura Spraw Osobowych MSZ wysyła do sekretariatu claris (pardon: wiadomość poczty elektronicznej) i do wiadomości zainteresowanej o dyscyplinarnym odwołaniu z placówki z dniem 31 grudnia 2012 konsul generalnej w Kolonii, Jolanty Kozłowskiej.

Nasz konsulat w Kolonii, obejmujący swym zasięgiem cztery kraje związkowe RFN, mieści się w pięknej, zabytkowej willi Neuerburg z rozległym ogrodem w jednej z najlepszych dzielnic Kolonii, Marienbergu. Otóż dzielnica Marienburg w Kolonii to jak okolice Łazienek w Warszawie, a wzniesiona w 1925 roku w stylu angielskim willa jest naprawdę piękna. Przed 1993, gdy stolica Niemiec została przeniesiona z Bonn do Berlina, mieściła się w niej nasza ambasada (Bonn i Kolonia leżą blisko siebie).

Pomijając ewidentne argumenty historyczno-prestiżowo-emocjonalne, planowana przez nasz resort sprzedaż budynku i wynajęcie czegoś w pospolitym biurowcu, jest zwyczajnie nieopłacalna. Nie będę zanudzał szczegółami, ale za ewentualna oszczędność w kosztach utrzymania obiektu, nie uda się wynająć nowych biur. Poza tym wiemy ile kosztują przenosiny, koszty związane ze sprzedażą obiektu, przystosowanie nowego do potrzeb konsularnych, etc. Znam finanse MSZ na wylot i zapewniam publicznie – argument o oszczędnościach w związku z zamykaniem placówek to czysty PR. Jest to promil wydatków, a utworzenie nowej w miejsce zamkniętej to koszt nieporównanie większy (roczny koszt większości z dotychczas zamkniętych nie przekraczał miliona złotych, w większości etaty – które i tak zostały jedynie przeniesione gdzie indziej). Żeby nie wspomnieć o absurdach jak… generalny remont placówki przed jej zamknięciem (a remont w państwie afrykańskim to wyzwanie dla kierownika administracyjno-finansowego!). Nie sprzedaje się nieruchomości w czasie kryzysu! Od pół roku płacimy za pustą willę w Pradze, od końca czerwca nie ma przecież ambasadora, podpisano tam też umowę na wynajem budynku w centrum miasta, który nie nadaje się na działalność kulturalną, do jakiej miał być przeznaczony. Przykładów bezsensu znamy więcej i nie będę ich tu mnożył.

Tymczasem decyzją ministra czeka nas likwidacja Konsulatu Generalnego w Lille, Konsulatu Generalnego w Malmö, a także przeniesienie siedzib Konsulatów Generalnych RP – z Los Angeles do San Francisco i z Vancouver do… Edmonton. Za sprzedaż nieruchomości konsulatu w Malmö skarb państwa wzbogaci się o… 2,15 mln zł, czyli mniej więcej tyle co wydajemy przez rok na papier i spinacze biurowe. A może wystarczyło zmniejszyć liczbę etatów lub zostawić jednego, prężnego konsula bez rezydencji, których tam nie brakowało? I otworzyć konsulat tam gdzie jest naprawdę potrzebny, jak na Florydzie?

Kontenerowy ministrze, drogi Radku, czterdziestomilionowy naród stać na utrzymanie kilku dodatkowych placówek, mamy swoją godność by nasze konsulaty mieściły się w miejscach godnych Rzeczypospolitej, a nie w kontenerze. Nawet za PRL uszanowano posiadanie przez państwo “burżuazyjnych” obiektów. Willi w Kolonii nie pozbyliśmy się nawet gdy szefował tam konsul Oleksy (tak, brat Olina).

Radku, nie robi się rzeczy nieodwracalnych. Tak jak przez błędną instrukcję kancelaryjną którą wydałeś, poszło z dymem dziesiątki metrów ważnych dokumentów (o tym napiszę osobno bo to oddzielny temat), tak nie wyprzedaje się rodowych sreber – w tym przypadku zabytkowego obiektu, który nie jest do odzyskania na rynku. Oszczędzać oczywiście trzeba, ale sprzedaż takiej nieruchomości to postępowanie na poziomie alkoholika, który wynosi z domu co cenniejsze rzeczy, żeby mieć na wódkę. Jesteśmy właścicielem budynku, a nową siedzibę będziemy musieli wynajmować płacąc czynsz. Na razie

Konsul Jolanta Kozłowska, zwana Różą, wcześniej przez wiele lat pracowała, a następnie kierowała placówką w Monachium, jest osobą o dużej, muzycznej wrażliwości, z rozmachem promowała polską kulturę i zapewne sobie poradzi do końca misji Radosława Sikorskiego (te kilka miesięcy wytrzyma). Jest tą „obcą”, „spoza MSZ”, jak mówi się o nie-mianowanych, więc jest to życiowy dramat dla tej inteligentnej kobiety, która miałem przyjemność poznać lata temu. Zamiast odwoływać zasłużoną skądinąd i operatywną konsul Kozłowska, pomyśl raczej o przeglądzie kadr tam pracujących – w samej Kolonii wciąż pracują co najmniej dwa buraki – wiecie o kim mówię – i ich współmałżonki, które nie tylko nie znają języka, ale co gorsza swoim nastawieniem pokazują, że są tam z przypadku, a nie na służbie.

Nie będę Pani konsul generałowej głośno chwalił, bo dyplomata, (prawie) jak w wojsku powinien wykonywać polecania ministra z centrali. Ale co zrobić jak minister jest niespełna rozumu? Odmówić posłuszeństwa? Na pewno zachować się zgodnie ze swoim sumieniem – i za to chwała cichym bohaterom.

W ramach życzeń na Nowy Rok życzę nam, robaczkom MSZ, zdrowia, spokoju, dystansu, stabilności której brakuje, a nade wszystko mądrego kierownictwa. Do siego Roku!

Niech się święci 16 listopada!

Przestraszony widmem dekonspiracji nie pisałem jakiś czas, ale w takim dniu… Byli bowiem w historii świata władcy, którzy koniecznie chcieli zostawić po sobie coś wiecznego. Niekoniecznie ważnego czy wielkiego, ale wiecznego, ważne by wyróżniało ich od poprzedników. Podobnego przeglądu sposobów na zaistnienie dokonał nasz władca. Na mniejszą niż Napoleon skalę, lecz z porównywalnym poczuciem własnej wartości plany snuje Jego Ministerialna Wysokość z Tuska łaski i woli własnej król MSZ Radosław Sikorski II herbu Lis, Wielki Książę Szucha, Jaśnie Pan Dyplomacji, Baronet Służby Zagranicznej, Hrabia Placówek, Murgrabia Centrali, Wielki Książę Grabówki, Pan na Włościach Chobielina (tytulaturę zredukowana do tej używanej na co dzień w gabinecie przez najbliższy dwór i giermków).

Wielkim nietaktem jest wspomnienie o Dniu Służby Zagranicznej bez przypomnienia, komu go zawdzięczamy (lepiej oddaj obiecane w zeszłym roku kubki!). Teraz Jego Ministerialna… (etc.) powołuje kolejną jednostkę budżetową, tym razem Polski Instytut Dyplomacji imienia Radosława… tfu – imienia Ignacego Jana Paderewskiego, oddany w kierownictwo Katarzynie Skórzyńskiej, byłej ambasador w Portugalii i Brazylii. Ile ikry będzie miał instytut można zobaczyć tutaj: http://www.youtube.com/watch?v=frxQLqsQEOQ (nagroda dla tego kto wytrzyma do końca). Polacem miny które robi Tomasz chłoń odpowiadając na spontanicznie zadane przez internetowy lud pytania (szykuje się do Bratysławy). Ale już nie krytykuję, bo może sam trafię tam na emeryturę! Aha, gdyby komuś z czytelników bloga Radcy Ministra przyszło tam aplikować – uprzedzam, że osoby są już wybrane, w tym osobiście przez Radka a konkurs jest fikcyjny.

Przy takim święcie nie będę pisał o personalnych roszadach, nawet o tym jak przyjemny skądinąd Piotr Nowina Konopka szykuje się na ambasadora Unii Wolnosci przy Stolicy Apostolskiej, choć okoliczności tego są cudowne (Hance juz dziękujemy).Ale i pochwalę ministra, choć awans dla Bogusia Winida wiosny w MSZ nie czyni. Boguś i tak wcześniej czy później będzie ministrem. A na razie… niech się święci 16 listopada!

Życie jak w Madrycie, każdy tonie w Waszyngtonie

W Waszyngtonie popłoch, Ryszard Sznepf odbiera w Hiszpanii Krzyż Wielki Orderu Izabeli Katolickiej (sic!), 20 września kończy misję w Madrycie i dwa dni później przybywa do Waszyngtonu (romantycznie, bo to w samolocie do USA poznał się ze swoją, czarujacą skądinąd, o 19 lat młodszą żoną). Jak przystało na księcia, Caballero* przybywa ze świtą i dworem, zabierając nie tylko nianię, ale wymieniając nawet kierownika administracyjnego, z którym łączy go szczególna więź. Może dlatego nie przeszkadza mu że ani on, ani jego żona nie mówią po angielsku. Słynący z żelaznej ręki i niepochamowanych ambicji Caballero Sznepf ma być gotowy na wizytę Radka i Komorowskiego w Nowym Jorku 24 września.

* Dla niewtajemniczonych, którzy nie byli na placówce w Madrycie, Caballero to taki tamtejszy szlachc

Zmniejszanie biurokracji przez wzrost zatrudnienia.

Nasz szef Radosław S. za wszelką cenę chciał się przypodobać premierowi i zredukować liczbę etatów w naszym resorcie. Mówiło się o tym tak sugestywnie, że uwierzyli to nawet niektórzy z nas. Tymczasem choć od zeszłego roku ubyło nas 20 osób, to od 2008 roku liczba pracowników MSZ… wzrosła o 200. Usuwani są wartościowi pracownicy, często młodzi z naborów sprzed kilku lat, w których przeszkolenie włożono duże pieniądze, a po cichu zatrudniani są koledzy Radka i jego popleczników. Można się pocieszać że w MSWiA i podległych jednostkach przybyło 1,6 tys. osób, a w ministerstwie pracy i Ochotniczych Hufcach Pracy – o ok. 3 tys. osób, ale marne to pocieszenie dla często dobrych kolegów którzy zostali zwolnieni w ostatnich latach, a na ich miejsce przyjęto tajemniczych spadochroniarzy, którzy uczą się wszystkiego od zera. Zachęcam do opisywania waszych przypadków (tylko nie róbcie tego z pracy bo Radek czuwa).

Śmietnikowa dyplomacja Romana Kuźniara

Euro2012 minęło bez większych skandali (oglądanie meczu finałowego przez Bronisława Komorowskiego w jednej loży z Aleksandrem Łuakszenką to przecież drobiazg, co tam że niezgodny z naszą polityką). Po wewnętrznym losowaniu biletów dla pracowników co najmniej jedna przyjaźń nie przetrwała (nie był tego wart, Stasiu).
Ale przy tej okazji, zanim przeczytacie na pudelku, ciekawostka o byłym pracowniku MSZ, obecnie “doradcy” prezydenta Komorowskiego, jakim jest profesor Roman Kuźniar. Otóż nasz dyplomata bez skrępowania… grzebał w śmietniku koło stadionu narodowego szukając butelek. Zanim Kuźniar obejrzał mecz Czechów z Portugalią w loży VIP (podatnik płaci), nie pozwolono mu wnieść przywiezionych ze sobą flaszek (skandal że Pana Profesora traktuje się tak samo jak kiboli!). Wyrzucił je więc do kontenera ze śmieciami, a wyjeżdżając ze stadionu zatrzymał limuzynę przy tym samym śmietniku, wygrzebał butelki i zadowolony odjechał. Był w marynarce więc wzbudził niemałe zainteresowanie.

W MSZ pracował od początku lat 90tych, był m.in. dyrektorem ówczesnego Departamentu Planowania i Analiz, trochę w Genewie, potem znów szefem inaczej się nazywającego ale to samo nic (wówczas) nie robiącego Departamentu Strategii i Planowania Polityki Zagranicznej. Lubi mówić że odszedł za różnicę poglądów w sprawie wojny w Iraku, ale ze swoimi poglądami prorosyjskimi poglądami był nie do przełknięcia nawet przez kolegów po MGIMO. Chwilę doradzał Klichowi w MONie. Od doktoratu obronionego w stanie wojennym (!) dobrze się zapowiadał naukowo, ale jak niektórzy koledzy i koleżanki wiecie, pracując na etacie w MSZ nie jest łatwo rozwijać badania, a biurokracja powoli zabija intelekt. W każdym razie dość powiedzieć, że facet od początku był przeciwny tarczy antyrakietowej w Polsce (nawet rosyjscy agenci wpływu udawali przynajmniej że mają wątpliwości). Jaki doradca taki prezydent?

Militarny, ale narzucony

Po eksmisji ministra Borkowskiego na ambasadora w Holandii, trzeba było obsadzić stołek wiceministra odpowiedzialnego za sprawy konsularne i Polonii. Nowym podsekretarzem stanu będzie Janusz Cisek, do niedawna dyrektor Muzeum Wojska Polskiego. Jest historykiem (uważaj Radku, Pan Cisek bronił publicznie przewrotu majowego, masz w resorcie rewolucjonistę i miłośnika rozwiązań siłowych!). Nasz nowy kolega startował na senatora z Podkarpacia, ale za mało się uśmiecha i nie dał rady. Za granicę wyjechał nietypowo, dopiero gdy komuna już padała, do Nowego Jorku, gdzie był wicedyrektorem, a następnie dyrektorem Instytutu Piłsudskiego (1989-2000). Do tej nominacji premiera “przekonał” Radka Jan Bury z PSL (wicemnister skarbu), co pokazuje ile nasz minister ma do powiedzenia w tych sprawach. Mogło być gorzej, PSL ma jeszcze parę nazwisk na kadrowej liście do upchnięcia, koalicjant to koalicjant. Nowy dyrektor Departamentu Konsularnego już pisze mu notatkę, że PESEL to nie PSL i tłumaczy, że bycie wiceprezydentem Stalowej Woli i bycie wiceministrem spraw zagranicznych nieco się różni. Od RadcyMinistra pan profesor dostaje kredyt zaufania, ale oczekuje patriotyzmu. Bo RadcaMinister choć bywa kąśliwy, interes polski traktuje zupełnie poważnie. A budżet, który zagrabiliśmy senatowi jest naprawdę niemały więc coś dobrego można zrobić. I rada od serca: Radek nie znosi jak strona internetowa jest nieaktualna, nawet jak do wyborów daleko, więc proszę dodać radosny fakt nominacji na swoją zupełnie niepretensjonalną stronę http://www.januszcisek.pl.